"Πόσο χρόνο έχουμε;" είπε ο Μάθιου, με το στομάχι του να γουργουρίζει.
Ο Ζέκε κοιτούσε το ρολόι του σχεδόν συνέχεια τα τελευταία είκοσι λεπτά. "Τρία λεπτά, δέκα δεύτερα. Εννιά δεύτερα." Παύση. "Πέντε δεύτερα."
"Από πια μεριά λες να είναι;" ρώτησε ο Μάθιου.
"Πόσες φορές το έχεις ρωτήσει αυτό;" είπε ο Ζέκε.
"Υπερβολικά πολλές, νομίζω", απάντησε ο Μάθιου.
Ο Ζέκε κουνήθηκε και κοίταξε το σακίδιο δίπλα του. Γαμώτο, δεν θέλω να κουβαλήσω άλλο αυτό το πράγμα, σκέφτηκε. Η τεχνολογία του Ιδρύματος είχε φτάσει επίπεδα επιστημονικής φαντασίας προς το τέλος, αλλά καθώς η σοβαρότητα της κρίσης αυξανόταν, οι τυπάδες του τμήματος Έρευνας και Ανάπτυξης απλώς παραιτήθηκαν από το να φτιάχνουν μικροσκοπικά πράγματα. Αυτό το πράγμα, πιθανώς συνειδητοποίησαν, θα κουβαλιόταν με φορτηγό. Λοιπόν, αυτό ήταν μια καλή σκέψη, όταν είχαμε ακόμα βενζίνη.
"Πόσο μακριά ακόμα;" ρώτησε ο Ζέκε.
"Δύο μίλια. Κι έχουμε ακόμα…" Ο Μάθιου κοίταξε το ρολόι του. "…τρεις ώρες προτού κλείσει το παράθυρο. Πρέπει να βιαστούμε, φίλε."
"Έλα ρε, όντως;" ρώτησε ο Ζέκε. "Ήμουν στο τσακ να προτείνω ένα γρήγορο όσο ήμουν ανάσκελα. Το κάνεις να φαίνεται επείγον."
"Δεν κάνεις για γκόμενος, Ζέκε," απαντά ο Μάθιου, σοβαρός. "Τσακίσου σήκω πάνω. Πάμε να σώσουμε τον κόσμο."
"Δεν ήσουν τόσο στριφνός πίσω στην Ατλάντα", απάντησε ο Ζέκε.
"Είναι το τέλος του κόσμου και δεν μπορώ να κάνω διακρίσεις. Κάνε μου μήνυση. Σου είπα ότι δεν είναι κάτι σοβαρό. Θες να γίνεις νοσταλγικός για ένα φάσωμα μέχρι να κλείσει το περιθώριο, ή μήπως θες να πιάσεις το σακίδιο μια ώρα αρχύτερα;"
"Ο Ζέκε σηκωνόταν ήδη. "Άντε, πάμε να κάνουμε τίποτα."
* *
"Πόσες φορές πιστεύεις πως το 'χουμε κάνει αυτό ως τώρα;" ρώτησε ο Μάθιου.
"Θυμάσαι κάποια αποκάλυψη που να μου διέφυγε;" απάντησε ο Ζέκε. "Αυτό μου φαίνεται πολύ φρέσκο."
"Ξέρεις τι εννοώ. Αυτό που είπαν οι μαλάκες από την Επιτήρηση κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης."
"Πίστεψες αυτές τις παπαριές; Παράλληλα σύμπαντα; Άλλες εκδοχές του Ιεζεκιήλ Γουάσινγκτον και του Ματθαίου Κλόαρ που περιπλανιούνται στην εξοχή, μπλέκουν σε σεξουαλικώς μπερδευτικές αποδράσεις και δίνουν την τελευταία τους μάχη ενάντια στο τέλος του κόσμου; Πιστεύεις ότι υπάρχουν στ' αλήθεια εκατομμύρια από εμάς;"
"Θέλω να πω, προσπαθώ να μην πολυσκέφτομαι εξ αρχής το ότι υπάρχουν περισσότεροι από ένας εσύ, αλλά ναι, δεν έχω κανένα λόγο να πιστέψω ότι θα έλεγαν ψέματα. Είναι ήδη αρκετά ηλίθιο."
Ο Ζέκε προσπάθησε να σηκώσει τους ώμους του, και μόρφασε από την προσπάθεια. "Κατά έναν ηλίθιο τρόπο βγάζει νόημα. Παίρνεις μια από εκείνες τις σαρωτρονικές μηχανές για να βγάλεις τις σωστές συντεταγμένες, τις ανοίγεις όλες, αποτρέπεις ως δια μαγείας τον θάνατο του φωτός. Δεν είναι πιο ηλίθιο από τα μισά πράγματα που προφανώς κάνανε και το προκάλεσαν αυτό."
Ο Μάθιου συνέχισε να περπατάει για λίγα λεπτά εντός σιγής."Πιστεύεις θα ξαναδούμε τις οικογένειές μας;"
Ο Ζέκε κούνησε το κεφάλι του. "Μακάρι να 'ξερα. Το ελπίζω. Είπαν ότι υπάρχει μια περίπτωση όταν το αντιστρέψουμε να γυρίσουμε όλοι σ' έναν κόσμο όπου δεν έγινε ποτέ. Υποθέτω μάλλον θα είναι ένα από αυτά τα παράδοξα πράγματα όπου υπάρχει μόνο ένας ιδανικός κόσμος, κι εμείς δεν θα είμαστε σε αυτόν. Αλλά θα τον έχουμε καταστήσει δυνατό. Εμείς κι όλοι οι άλλοι. Νομίζω ότι αυτό αξίζει κάτι, το να ξέρουμε ότι κάπου κάποια Λίμπι θα ξαναδεί τον πατέρα της." Ο Ζέκε θα είχε δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό του αν είχε ενυδατωθεί σωστά.
Ο περίπατος ήταν εξαιρετικά βαρετός χωρίς κουβέντα. Απλώς μίλι στο μίλι επίπεδης εξοχής του Τενεσί, ο περιστασιακός λόφος, άδεια σπίτια, άδειες πόλεις, κανιβαλισμένοι σωροί αρουραίων, πολλές κουρελιασμένες αμερικάνικες σημαίες ακόμα σε κοντάρια από τα οποία οι ιδιοκτήτες τους ποτέ δε σκέφτηκαν να τις κατεβάσουν πριν πεθάνουν. Ασεβές, σκέφτηκε ο Μάθιου.
"Το κέρατό μου, πόση από αυτήν την πολιτεία έχει ερειπωθεί;" είπε ο Μάθιου. "Νόμιζα ότι θα είχαμε φτάσει για τα καλά στη χώρα των αραχνών ως τώρα."
"Μπα, το Προλεταριάτο ποτέ δε βγήκε από το Αρκάνσας προς αυτή την κατεύθυνση," είπε ο Ζέκε. "Νομίζω ο πρόεδρός τους συγκρούστηκε με έναν Πεμπτιστή ή κάτι τέτοιο, έγινε εχθρός εξ αίματος με την Επαρχία Λέηκ και τα εκκλησιάσματα του Μέμφις ταυτόχρονα. Δεν είναι εύκολο να κάνεις τους μπουρτζόβλαχους να συμφωνήσουν με κάτι που γίνεται στο Μέμφις, μπορώ χίλια τα εκατό να σε διαβεβαιώσω γι' αυτό."
"Α ναι, γαμώ, εσύ είσαι από εδώ γύρω," είπε ο Μάθιου.
"Ναι, από την Παντούκα. Είναι από την άλλη μεριά των συνόρων βόρεια από δω. Θέλω να πω, ξέρεις," ο Ζέκε τραύλισε, "ήταν βόρεια από εδώ, πριν από τον Πόλεμο του Φρανκλίνου."
"Θα προσποιηθώ ότι θυμάμαι τι ήταν αυτό," είπε ο Μάθιου. "Ήμουν απασχολημένος με το μπάλρογκ, θυμάσαι;"
"Πιστεύω πως και πάλι αυτό ακούγεται σκατά," είπε ο Ζέκε. "Ήσουν από τη Φιλαδέλφεια, δεν ήσουν; Όχι τόσο κοντά στη νεκρά ζώνη της Σεντράλια."
"Είσαι γουστόζικος, ρε μαλάκα," είπε ο Μάθιου, υπερβολικά εξαντλημένος για να αηδιάσει. "Το καταλαβαίνεις ότι ο τύπος πείνασε αφότου ξεκλήρισε όλους τους Άμις, έτσι; Πίστεψέ με, η Φιλαδέλφεια ήταν σίγουρα μια γαμημένη Ζώνη Καταστροφής. Μάλλον είναι πια τόσο ισοπεδωμένη όσο τα υπόλοιπα ανατολικά παράλια."
Λίγα λεπτά ακόμα σε ησυχία. "Όχι ότι χέστηκες καθόλου," είπε ο Ζέκε, "αλλά τουλάχιστον οι δικοί μου μαλάκες δεν πιάστηκαν πολύ αφότου πήραν την πόλη μου."
"Τι, οι Φρανκλινίτες;" είπε ο Μάθιου. "Δεν είναι πια εδώ γύρω;"
"Μπα, η πύλη ρούφηξε ολόκληρη την πολιτεία και τους έριξε κάπου στη γαμημένη Ελλάδα. Σάμος, Θράκη, ένα από αυτά τα ηλίθια νησιά. Ολόκληρη η πολιτεία του Φρανκλίνου έπεσε πάνω σε κάποια τριτοκοσμική χώρα εκεί έξω."
Ο Μάθιου ξεφύσηξε. "Είσαι όντως τόσο τοπικιστής; Δεν άκουσες για κείνο το πράγμα κάτω στη Σαμοθράκη;"
"Μαθιουδάκο, στα παπάρια μου για το τι έγινε στο Αμμοβράκι ή ό,τι στον πούτσο είναι. Το μόνο που ξέρω είναι ότι, κρίνοντας από τον τρόπο που πέθαναν, φαίνεται ότι κάπως ρουφήχτηκαν μαζί με όλη τη Μέση Ανατολή."
"Αμάν", είπε ο Μάθιου. "Ο Καταβροχθιστής;"
"Ω ναι, ο Καταβροχθιστής. Μόνο σε αυτούς θα τους άξιζε."
Περισσότερη ησυχία. Η τοποθεσία πλησιάζει. Οι δύο τους ήταν τώρα στην Οδό Έβεργκριν, ψάχνοντας για ένα πάρκο. Δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί. Μια μικρή συσκευή στο ζωνάρι του Ζέκε, που είχε αρχίσει να ηχεί ήσυχα από τότε που πέρασαν τα όρια πόλης της Δρέσδης, άρχισε να χτυπάει λίγο πιο συχνά.
"Πόσες γαμημένες παρακάμψεις υπήρχαν σε αυτή τη σκατοπόλη;" ρώτησε ο Μάθιου.
"Απ' ότι φαίνεται, αρκετές για να κάνουν αυτήν τη μαλακία να δουλέψει," είπε ο Ζέκε.
Ο Μάθιου έγνεψε. Η Επιτήρηση ήταν πολύ συγκεκριμένη ως προς την τοποθεσία της Άγκυρας Πραγματικότητας Σκράντον, και δεν ήταν μια γεωγραφική σύμπτωση· προφανώς η ανώμαλη συγκέντρωση σε αυτήν την πόλη είχε επίκεντρο το πάρκο Γουίλσον, το οποίο (κρίνοντας από την παρουσία εξοπλισμού παιδικής χαράς) ήταν εκεί μπροστά τους. Την ενεργοποιείς στο σωστό σημείο, το οποίο η Επιτήρηση διαβεβαίωσε ότι θα ήταν αρκούντως εύκολο να βρουν όταν θα έφταναν εκεί, και μπλα μπλα μπλα πύλη για μπλα μπλα μπλα επανευθυγραμμίσει το διαστασιακό μπλα μπλα μπλα και όλοι παίρνουν τούρτα και μπορούν να γυρίσουν σπίτι. Ο Μάθιου αρεσκόταν να κράζει τον Ζέκε για το ότι ήταν ντουγάνι, αλλά δεν ήταν δα να πεις ότι αυτός το καταλάβαινε καλύτερα απ' ότι ο Ζέκε. Ήταν φύλακας πριν ξεκινήσει όλο αυτό· ο Ζέκε στοίβαζε κουτιά για έξι χρόνια.
Αλλά το Τμήμα Έρευνας ήταν σαφές. Ειδικά αυτός ο Ζανκ. Πρέπει να είναι αυτοί οι δύο, είπε. Πάντα είναι αυτοί οι δύο.
Ο Ζέκε προσπαθούσε να μείνει στωικός, αλλά το βάρος του σακιδίου είχε στ' αλήθεια αρχίσει να τον εκνευρίζει. "Έλα, τσίμπα αυτό και δώσ' το μου," είπε ο Μάθιου. Ο Ζέκε δεν έκανε καν να διαμαρτυρηθεί, βγάζοντας προσεκτικά τους ιμάντες και περνώντας το στον Μάθιου, που το αντάλλαξε με το δικό του σακίδιο που περιείχε μόνο μικροπράγματα όπως φαγητό και εργαλεία. Ήταν κοντά στον τελευταίο λόφο.
Κοιτάζοντας πίσω από τον λόφο, ο Μάθιου κι ο Ζέκε είδαν δύο θεάματα που ήταν κάπως ασυνήθιστα, ακόμα και γι' αυτήν την τελευταία μέρα της περίεργης τελευταίας πράξης της ανθρώπινης ιστορίας. Επιπλέουσα στον αέρα δίπλα σε κάτι κούνιες, περίπου είκοσι μέτρα από το έδαφος, ήταν αυτό που, αναμφίβολα, ήταν μια μωβ αγκαθωτή λαστιχένια μπάλα.
Ακριβώς κάτω από την μπάλα ήταν ένας έφηβος, που περιεργαζόταν με τα δάχτυλά του κάτι που φαινόταν να είναι ένα μικρό Kindle Fire τάμπλετ. Ο Μάθιου είχε να δει ένα από αυτά για χρόνια, τουλάχιστον ένα πολιτικής χρήσης. Πλησίασαν την καθιστή μορφή.
Στεκούμενος λιγότερο από ένα μέτρο μακριά, ο Ζέκε ξερόβηξε.
"Σσσς σσσς σσσς σσσς σσσς σσσς σσσς," είπε ο έφηβος. "Σκάσε ένα λεπτό. Μην μου πεις τίποτα τώρα, ψηλέ. Κοντεύω να το καταφέρω το γαμήδι."
Βρώμικοι, μυρίζοντας σαν ένας-Θεός-ξέρει-τι, εξαντλημένοι μέχρι θανάτου, ο Μάθιου κι ο Ζέκε κάθισαν μπροστά από τον έφηβο καθώς αυτός χειριζόταν το τάμπλετ. Ο Ζέκε κοίταξε το ρολόι του και κούνησε τα χείλη του στον Μάθιου. Σαράντα πέντε λεπτά, είπε.
Ο Μάθιου κοίταξε το τάμπλετ. Ο μικρός ασχολούταν με κάτι στην αριστερή μεριά της οθόνης, μετά το έριχνε στη μέση της οθόνης, όπου και άρχιζε να πυροβολεί σε κάτι μικρές μορφές που παρήλαυναν από τα δεξιά της οθόνης. Οι άνθρωποι στα δεξιά της οθόνης κέρδιζαν σταδιακά έδαφος, και, κρίνοντας από τα ηχητικά εφέ, άνοιγαν τον δρόμο τους τρώγοντας τα πράγματα που έριχνε το παιδί. Αλλά τα πράγματα αυτά συνέχιζαν να πυροβολούν, κι ο χείμαρρος των μορφών που έρχονταν από δεξιά επιβραδυνόταν. Τότε το παιδί χτύπησε ένα πράγμα στ' αριστερά και το έριξε πάνω στις μορφές στα δεξιά, και φαίνεται να εξαϋλώθηκαν με μια έκρηξη. Ένα κύπελλο βγήκε στην οθόνη, το παιδί το πάτησε και η οθόνη άσπρισε.
"ΝΑΙ ΓΑΜΩΤΟ," το παιδί ούρλιαξε στα ουράνια. "ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!" Έκλεισε το κάλυμμα του τάμπλετ, πάτησε το κουμπί απενεργοποίησης και το άφησε στο πλάι.
"Συγγνώμη, αλλά επιτέλους το νίκησα αυτό το πράγμα," είπε. "Το έπαιζα την περισσότερη ώρα που καθόμουν εδώ. Παραείστε αργοί, παίδες."
Ο Ζέκε ήταν πολύ ευγνώμων που καθόταν κάτω για να εκνευριστεί. "Λοιπόν, πόσο καιρό καθόσουν εδώ;"
Ο έφηβος σήκωσε τους ώμους του. "Σταμάτησα να μετράω μετά τον τρίτο χρόνο ή κάπου εκεί. Και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ακύρωσαν τον χρόνο τον προηγούμενο μήνα έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν έχει ακριβώς σημασία."
Ο Μάθιου έγνεψε. "Οπότε, είσαι ο πνευματικός μας οδηγός ή κάτι τέτοιο;"
"Κάτι τέτοιο, υποθέτω," είπε ο έφηβος. "Είμαι ο Τάιλερ, έζησα σε αυτή την πόλη για χρόνια, ανέβηκα σε ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης χάρη σε κάτι εξωγήινους που ανατίναξαν κομμάτι του δημοτικού, μετά με πέταξαν έξω όταν παράτησαν αυτό το σύμπαν. Αυτό ήταν το 2017 ή κάπου τότε νομίζω. Ξέρετε να έγινε κάτι εκείνη την περίοδο που να τους τρόμαξε;"
Ο Ζέκε κοίταξε τον Μάθιου. "Κατά έναν τρόπο, ναι. Ξέρεις πως κρατάνε επικίνδυνους ανθρώπους στις φυλακές;"
"Λιγάκι," είπε ο Τάιλερ. "Νομίζω θυμάμαι να ακούω γι' αυτούς την τελευταία φορά που ήμουν άνθρωπος. Γιατί, ξέσπασε τίποτα;"
"Περίπου," είπε ο Μάθιου. "Τα πάντα ξέσπασαν.. Ένα-δυο πράγματα στην αρχή, μετά κάποιες επιθέσεις από κάποιες άλλες ομάδες, μετά ένας πόλεμος, μετά μερικά ακόμα πράγματα, μετά μερικές ακόμα επιθέσεις, μετά ακόμη ένας πόλεμος, μετά ανατινάχτηκαν τα πάντα. Οι περισσότεροι του είδους είναι νεκροί. Αλλά θα το φτιάξουμε, νομίζω; Δεν ξέρω. Νομίζω ότι αυτό κάπως εμπλέκει εσένα."
"Ω ναι," είπε ο Τάιλερ. "Ο Ξάιανκ μου είπε τα πάντα γι' αυτό."
"Εννοείται πως σου τα 'πε…" μουρμούρισε ο Ζέκε.
"Αυτό εδώ είναι το σημείο," είπε ο Τάιλερ. "Στήστε την Άγκυρα Σκράντον, σημαδέψτε αυτό το σπίτι με αυτήν —" έδειξε ένα σπίτι από την απέναντι του δρόμου "— κι ανάψτε την. Θα συνδεθεί με τις άλλες εντός της ώρας."
"Φιλαράκο, δεν έχουμε τόση ώρα. Το χρονικό παράθυρο θα κλείσει —"
"Δεν υπάρχει χρονικό παράθυρο," είπε ο Τάιλερ, κόβοντας τον Ζέκε. "Ο Ξάιανκ σας το είπε αυτό απλώς για να έχετε το κίνητρο να κινηθείτε γρηγορότερα. Δεν είναι όλα που λέει αυστηρώς… αληθή, να πούμε. Είναι πολύ ελευθέριος με αυτά που λέει προκειμένου να πάρει αυτό που θέλει."
"Αυτό είναι μια παρηγοριά," είπε ο Μάθιου.
"Ε, ποιος χέστηκε," είπε ο Τάιλερ. "Τι θα κάνετε, θα αφήσετε τον κόσμο ως έχει; Μπορεί να κάνετε κάτι το οποίο θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει."
Ο Ζέκε σήκωσε τους ώμους του. Ο Μάθιου σήκωσε τους ώμους του. Ο Τάιλερ σήκωσε τους ώμους του. Οι τρεις τους ξεκίνησαν να συναρμολογούν την άγκυρα Σκράντον.
* *
Ο Ζέκε πληκτρολόγησε με βία έναν τετραψήφιο κωδικό στο πληκτρολόγιο, έπειτα τη δίεση. Ο Μάθιου χτύπησε άλλον ένα κωδικό, ύστερα τον αστερίσκο. Πράσινα φώτα, βόμβος.
"Το κάναμε το γαμήδι;" ρώτησε ο Ζέκε.
"Νομίζω μόλις το κάναμε, το γαμήδι," είπε ο Μάθιου, κοιτώντας τον Ζέκε.
"Ω ναι," είπε ο Ζέκε, αρπάζοντας έπειτα τον Μάθιου από τους ώμους και φιλώντας τον. Οι δυο τους έβγαζαν πνιγμένους ήχους για μερικά δευτερόλεπτα.
"Αυτό είναι τόσο γλυκό," είπε ο Τάιλερ. "Είναι ένας ωραίος τρόπος να σβήσεις."
Το φιλί επιβραδύνθηκε, επιβραδύνθηκε, σταμάτησε, έσπασε. Οι δύο άντρες κοίταξαν τον Τάιλερ.
"Τι στον πούτσο εννοείς, 'να σβήσεις';" ρώτησε ο Ζέκε.
"Εννοεί απλά τη φάση, τύπου, που αυτό το πράγμα επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση ή κάτι τέτοιο κι εμείς σβήνουμε μεν από εδώ αλλά πάμε πίσω στο κανονικό μας σύμπαν. Πριν τη μεγάλη επαναρρύθμιση, που εμείς θα σβήσουμε από εδώ και θα πίσω στο όπως-ήταν-πριν. Σωστά;" είπε ο Μάθιου, κοιτώντας τον Τάιλερ, με την καρδιά του να χτυπάει γρήγορα.
Ο Τάιλερ συνέχισε να κοιτάει τους δύο άντρες, με τα χείλη σουφρωμένα, μετά ξέσπασε σε γέλια. "Ω γαμώτο, ο Ξάιανκ όντως σας γάμησε τα μυαλά, έτσι; Γι' αυτό σας είπε ότι γίνονται όλα;"
Η άγκυρα Σκράντον ξεκίνησε να τρίζει, ύστερα καπνός άρχισε να βγαίνει από αυτήν. Ένα υψίτονο βουητό δυνάμωσε, δυνάμωσε, δυνάμωσε κι άλλο, κι έπειτα όλα τα φώτα στην άγκυρα Σκράντον έσβησαν. Η κεντρική σφαίρα άνοιξε και συμπτύχθηκε. Τίποτα δεν έδειχνε διαφορετικό.
Ο Ζέκε έκανε τον γύρο ως την άλλη πλευρά. "Τι στον πέοντα είναι αυτ—"
Ένα απόκοσμο ουρλιαχτό, έπειτα μια θαμπή πολύχρωμη ριπή βγήκε από το κέντρο της άγκυρας Σκράντον, πέφτοντας πάνω στο στήθος του Ζέκε. Ξεκίνησε λεπτή, σαν πίδακας από πυροσβεστική μάνικα, αλλά κατόπιν φάρδυνε στα τρία μέτρα διαμέτρου ξαφνικά κι εκτίναξε τον Ζέκε από τον λόφο στον δρόμο. Ο Ζέκε έσκασε πάνω στην άσφαλτο, με τον Μάθιου να βλέπει πρώτα την πλάτη του και μετά το πίσω μέρος του κεφαλιού του να γίνονται επίπεδα πάνω με τον μαύρο δρόμο. Ο Μάθιου είδε το αίμα να αναβλύζει από την πίσω μεριά του κεφαλιού του Ζέκε προτού η ριπή τον καλύψει τελείως.
Ο Μάθιου γύρισε στον Τάιλερ. "Τι στον πούτσο είναι αυτό;" είπε.
"Τι;" ούρλιαξε ο Τάιλερ πάνω από το βρυχηθμό της ριπής.
"Τι στον πούτσο είναι αυτό;" επανέλαβε ο Μάθιου, δυνατότερα.
"Είναι το γαμημένο τέλος, φίλε!" ούρλιαξε ο Τάιλερ.
"Νόμιζα ότι το φτιάχναμε αυτό!" ούρλιαξε ο Μάθιου.
"Δεν μπορεί να διορθωθεί, ρε χαϊβάνι!" απάντησε ο Τάιλερ. "Η ζημιά είναι πια πολύ βαθιά. Δεν υπάρχει πάντα ένας τρόπος να σώσεις τα πράγματα. Πρέπει απλά να διαλέξεις πώς θα σβήσεις. Πλανητική ευθανασία. Η Επιτήρηση αυτό διάλεξε."
Ο Μάθιου στράφηκε ξανά στη ριπή. Ένα θαμπό χρώμα άρχισε να εξαπλώνεται στο έδαφος. Ο Μάθιου εντόπισε κάποια κίνηση από το σημείο προσγείωσης. Η ριπή ήταν ζωντανή, φτιαγμένη από κάτι που ερπόταν μακριά από το σημείο πρόσκρουσης. Τα ζωντανά πράγματα αναπηδούσαν το ένα από το άλλο κι έπεφταν μαλακά πάνω στην τάφρο του γρασιδιού σε κάθε πλευρά, σκαρφαλώνοντας το ένα πάνω από το άλλο.
Κάποια από αυτά ανέβαιναν σε μια κυματιστή γραμμή τον λόφο. Ο Μάθιου είδε καθαρότερα σαν έφτασαν πιο κοντά.
"Τι στον πέοντα… γατάκια;"
"Ναι, γατάκια," είπε ο Τάιλερ, καθώς ο βρυχηθμός συνέχιζε. "Ένα ολόκληρο σύμπαν γεμάτο τίποτε άλλο εκτός από γατάκια. Αθάνατα, αυτοσυντηρούμενα γατάκια. Θα πνιγούμε σ' αυτά. Δεν τρώνε, δεν χρειάζονται να τραφούν, το μόνο που κάνουν είναι να νιαουρίζουν. Ακόμα και στο απόλυτο κενό, απλώς νιαουρίζουν και σκαρφαλώνουν το ένα πάνω από το άλλο. Αρκετά γατάκια για να ακινητοποιήσουν έναν δράκο που οι πληγές του γιατρεύονται συνεχώς. Αρκετά γατάκια για να σβήσουν ένα θανατηφόρο άστρο. Αρκετά γατάκια για να πνίξουν τον Καταβροχθιστή Των Κόσμων με τρίχωμα και γουργουρητά. Εμείς πεθαίνουμε, αυτοί είτε θα πεθάνουν ή θα περάσουν την αιωνιότητα σε μια αιλουροειδή κόλαση. Υποθέτω είναι εκδίκηση;"
Ο Μάθιου απλώς κοιτούσε καθώς ο χείμαρρος φάρδαινε περισσότερο. "Πόσο μεγαλύτερο θα γίνει αυτό;"
Ο Τάιλερ σήκωσε τους ώμους του. "Όπου σβήσατε άγκυρες Σκράντον; Όλες κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όλα τα ρήγματα θα ενωθούν, θα σκιστούν μαζί, θα φτιάξουν ένα μεγάλο. Μια επισιοτομή πλάτους τριών χιλιάδων μιλίων κατευθείαν στο γατοσύμπαν. Ο Ξάιανκ ως και φόρμουλα είχε για τα… αχ, πώς το είπε, το γαμήδι; 'Κλίση αιλουροειδών'; Ο πλανήτης θα γεμίσει γατάκια, από την Σιουντάντ ντε Μαριάνας ως τα σημεία Λαγκράντζ, σε λιγότερο από μία μέρα. Και τα γατάκια θα συνεχίσουν να πηγαίνουν, έξω στο διάστημα, έξω από το ηλιακό σύστημα, ως τον φούρνο του Όορτ. Ελπίζω να αρέσει το κέικ σ' αυτούς τους τριχωτούς μαλάκες."
Ο Μάθιου δεν μπορούσε πια να εκπλαγεί. "Πότε θα συνδεθούν;"
"Σου είπα, φιλαράκο. Σε λιγότερο από μία ώρα. Μάλλον το κόβω για τον μισό χρόνο, κρίνοντας από τη ριπή."
Ο Μάθιου μισοέκατσε, μισοκατέρρευσε στο έδαφος. Ο Τάιλερ έκατσε δίπλα του.
"Ο Ξάιανκ μας είπε ότι ήμασταν ξεχωριστοί. Μας είπε ότι πάντα το κάναμε αυτό, σε όλα τ' άλλα σύμπαντα. Ήμασταν πάντοτε εμείς οι δύο που βγαίναμε να σταματήσουμε την αποκάλυψη. Πάντα σώζαμε τον κόσμο."
"Ο Ξάιανκ είτε ήταν τελείως μαλάκας ή τα είπε αλλιώς τα πράγματα απ' ότι θυμάσαι," είπε ο Τάιλερ. "Είδα κάποια πράγματα σε άλλα σύμπαντα όταν ήμουν… κάτι άλλο από άνθρωπος. Είδα εσάς να κάνετε αυτό που ξέρετε. Δεν έπεσε τελείως έξω. Όταν ο κόσμος τελείωνε, εσείς οι δύο ήσασταν πάντα εκεί. Αλλά είμαι αρκετά σίγουρος ότι πάντα τελείωνε με τον ίδιο τρόπο. Ένας από σας νεκρός, ο άλλος να βλέπει. Δεν είναι μια χαρούμενη ιστορία."
Ένα γατάκι ανέβηκε τον λόφο κι έφτασε στα πόδια του Ματ. Σκέφτηκε να ποδοπατήσει τη μικρή άσπρη χνουδόμπαλα, αλλά το ξανασκέφτηκε. Δεν είναι δικό του λάθος, σκέφτηκε ο Μάθιου, τρίβοντάς του το κεφάλι.
"Νομίζω πρέπει να το ονομάσω," είπε ο Μάθιου ξαφνικά.
"Σε παρακαλώ, μην το ονομάσεις Ζέκε," είπε αμέσως ο Τάιλερ. "Μην κάνεις την τελευταία μου πράξη να είναι να σου χώσω μπουνιά στ' αρχίδια, το οποίο είναι αυτό που πιστεύω ότι ο Ζέκε θα ήθελε να κάνω."
"Δεν τον ήξερες," είπε ο Μάθιου.
"Δεν τον ήξερα, όντως," παραδέχτηκε ο Τάιλερ. "Εν πάση περιπτώσει κάτι πιο δημιουργικό από αυτό."
Ο Μάθιου γύρισε στο σακίδιό του, βγάζοντας από μέσα έναν μαύρο μαρκαδόρο Sharpie. Ο χείμαρρος των γατιών που έρρεαν στον δρόμο φάρδυνε λίγο, ξεκίνησε να στραβώνει. Μόνο μερικά λεπτά απομένουν, σκέφτηκε ο Μάθιου. Άρπαξε το γατάκι κι έγραψε κάτι προσεκτικά στο κούτελό του, ύστερα το πέταξε πίσω στον υψούμενο σωρό κάτω στη ρίζα του λόφου.
Ο Τάιλερ κοίταξε. "Πήρες κάποια απόφαση;"
Ο Μάθιου ένευσε. "Το ονόμασα 'Προς Σεντράλια'. Ελπίζω το μπάλρογκ να πνιγεί πρώτα με αυτό."
Έκατσαν με ησυχία μέχρι που ο κόσμος βρυχήθηκε και όλα έγιναν μαύρα.